Γράφει ο Γιάννης  Μουρατίδης

 

Η πορεία εξέλιξης των πληροφορικών υποδομών προς την αποδοχή λύσεων hybrid cloud θεωρείται ήδη σίγουρη. Ωστόσο, οι κρίσιμοι παράγοντες που θα καθορίσουν την επιτυχία ενός έργου είναι πολλοί και άρα η αποτυχία είναι αρκετά πιθανή.

Παραμονή Χριστουγέννων γέμισε ο ‘τοπικός αποθηκευτικός’ χώρος που φιλοξενούσε τα video των συμμετεχόντων στο κυνήγι θησαυρού. Ένας μη αναμενόμενος παράγοντας ήταν η μεγάλη συμμετοχή σε σχέση με τις προηγούμενες διοργανώσεις. Ο υπεύθυνος του site, επειδή ακριβώς περίμενε τόσες συμμετοχές, δε σκέφτηκε να ορίσει μια μέγιστη επιτρεπτή ανάλυση video, πάνω από την οποία θα κλείδωνε η δυνατότητα upload. Ευτυχώς, το site λειτουργούσε στο πλαίσιο της ‘ρεζέρβας’ του public storage και έτσι οι συμμετέχοντες χωρίς να το γνωρίζουν, έστελναν τα video τους για αποθήκευση στους δίσκους του παρόχου υπηρεσιών. Το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο άντεξε το φορτίο και έτσι το μόνο πρόβλημα ήταν μια μικρή αύξηση στον αρχικό προϋπολογισμό του έργου.

Αναζητώντας τον καλύτερο συνδυασμό

Το παραπάνω φανταστικό περιστατικό, αναδεικνύει έναν από τους λόγους ύπαρξης των υβριδικών clouds.

Όπως τα υβριδικά αυτοκίνητα, σχεδιάστηκαν για να προσφέρουν στους χρήστες τους τη δυνατότητα να αξιοποιούν παράλληλα διαφορετικές υποδομές ή αντίστοιχα δύο διαφορετικά καύσιμα, προκειμένου να απολαμβάνουν τα περισσότερα οφέλη ανά περίπτωση. Ωστόσο, ενώ με τα αυτοκίνητα τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα, σχετικά με το σχεδιασμό ενός υβριδικού μοντέλου (βενζίνη – αέριο, βενζίνη – ηλεκτρισμός) στο Hybrid Cloud, η βιομηχανία και κυρίως οι προμηθευτές έχουν εντάξει ένα μεγάλο πλήθος διαφορετικών λύσεων, προκειμένου να αξιοποιήσουν την ‘εμπορική αξία’ του νέου όρου. Οπότε, αρκετοί διαφορετικοί παράγοντες είναι δυνατό να χαρακτηρίζουν ένα hybrid cloud, όπως on-premise – off premise, private resourcres – shared resources, type of services, φτιάχνοντας ένα καρτεσιανό γινόμενο, το οποίο σε συνδυασμό με τους στόχους κάθε έργου και τον οικονομικό προϋπολογισμό, θα μπορούσε να δημιουργήσει πονοκέφαλο σε αυτούς που συμμετέχουν στο σχεδιασμό μιας λύσης. Όπως αναφέρεται στο άρθρο “Top 10 Data Centre Industry Trends 2019” του Uptime Institute, “Η μετάβαση σε μια κατάσταση ‘distributed resilliency’ δεν θα είναι ομαλή. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, βρισκόμαστε στο μέσο μιας δύσκολης μετάβασης από την κεντρική διαχείριση data centers σε ένα δίκτυο κατανεμημένων πόρων, όπου λαμβάνει χώρα ένας δυναμικός επαναπροσδιορισμός των πόρων από clouds, microservices και software defined networks. Και κάπως προφητικά ο αρθρογράφος συμπληρώνει

“Τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν ότι η βέλτιστη – αλλά όχι απαραίτητα και η οικονομικότερη επιλογή – είναι ο συνδυασμός ‘site και network level redundancy with distributed IT and resilient architectures using cloud technologies’. Ωστόσο, καθώς οι επιχειρήσεις θα κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, κάποια οδυνηρά περιστατικά θα μας βοηθήσουν να βρούμε λύσεις σε προβλήματα”. Οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι θα έχουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την μετάβαση, καθώς οι SDN υποδομές και οι online πλατφόρμες που θα επιτρέπουν τις VPN διασυνδέσεις, θα δημιουργήσουν τις λεωφόρους, πάνω στις οποίες θα κινηθούν γρήγορα και με ασφάλεια τα δεδομένα. Όπως φαίνεται και από το φανταστικό παράδειγμα στην αρχή του άρθρου, το public storage δε θα ήταν εφικτό να παρέχει τις υπηρεσίες του, αν οι υποδομές του τηλεπικοινωνιακού παρόχου δεν ήταν έτοιμες να υποστηρίξουν την έκτακτη αύξηση του ρυθμού μεταφοράς δεδομένων. Αν φανταστούμε τώρα έναν υπερ-κόμβο από εισερχόμενες και εξερχόμενες διαδρομές – διασυνδέσεις, η κάθε μια εκ των οποίων οδηγεί υπό προϋποθέσεις στο σωστό προορισμό, το ερώτημα που προκύπτει είναι ‘ποιος λαμβάνει την απόφαση για τη διαδρομή που θα ακολουθήσει το κάθε αίτημα’.

Οι πρώτες υπηρεσίες data center management as a service που παρουσιάστηκαν το 2016, έθεσαν τα θεμέλια για αυτό το νέο ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία εδώ και μια δεκαετία έχει ήδη αναλάβει εργασίες στη διαχείριση data centers, όπως τον αυτοματισμό των μονάδων ψύξεως. Το πιθανότερο είναι ότι κατά τη διάρκεια της τρέχουσας χρονιάς, αρκετά από τα τρέχοντα έργα DmaaS θα περάσουν από το στάδιο ‘proof of concept’ σε αυτό του ‘full adoption’.

Καμία ανοχή στην ΑΝ-ασφάλεια 

Οι θησαυροί δεδομένων είναι αδύνατο πλέον να φυλαχτούν με έναν ‘Σουσάμι άνοιξε’ μηχανισμό. Ο νέος Αλαντίν ξέρει πολλά κόλπα και μπορεί να ταξιδέψει πολύ γρηγορότερα σε σχέση με τον πρόγονο του. Εκτός αυτών, στόχος του δεν είναι πλέον μόνο οι ‘θησαυροί’. Κρίσιμες εγκαταστάσεις, όπως ενεργειακά και τηλεπικοινωνιακή δίκτυα, συνδεδεμένες στον ψηφιακό ιστό, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ΑΝ-ασφάλειας. Στα χρόνια που έρχονται, οι ‘zero – trust’ προσεγγίσεις θα πληθαίνουν. Ακόμα και υπηρεσίες εταιρειών του μεγέθους των Amazon, Google και Microsoft δεν θα θεωρούνται απαραβίαστες, ενώ το ‘P’ του VPN θα είναι περισσότερο αμφισβητήσιμο. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ασφάλεια των ψηφιακών συστημάτων ανάγεται σε ένα πλαίσιο ανάλογο των τραπεζικών δανείων. Η αξία της πληροφορίας ή της υποδομής και η οικονομική άνεση της επιχείρησης, είναι οι δύο παράγοντες που θα καθορίζουν αφενός το ανεκτό ρίσκο και αφετέρου τη βέλτιστη λύση ασφάλειας. Αν και οι εταιρείες που προσφέρουν υπηρεσίες και λογισμικά ασφαλείας προσπαθούν να κάνουν πιο εύκολη την κατάποση του χαπιού από τις επιχειρήσεις, στην πράξη αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι μια σταθερή ή και ελαφρά ανοδική πορεία του κόστους ασφάλειας, με αντάλλαγμα πολύ περισσότερες ‘πιθανότητες’ να περιοριστούν τα αρνητικά αποτελέσματα των επιθέσεων.

60% έως 70% των επενδύσεων θα πάνε σε cloud

Αυτή είναι η πρόβλεψη της IDC μέχρι το 2020, γεγονός που ‘αναγκάζει’ του CIOs να δουν το cloud ως ένα από τα βασικά στοιχεία ανταγωνισμού. Ωστόσο, το ‘πρόβλημα’ που καλούνται να λύσουν, μόνο εύκολες λύσεις δεν έχει. Παράγοντες, όπως η κατανόηση της κλιμάκωσης των λειτουργικών εξόδων (ήδη επιχειρήσεις διαμαρτύρονται για φουσκωμένους λογαριασμούς), η συμμόρφωση με ρυθμιστικά πλαίσια, η ασφάλεια, η συμβατότητα δεδομένων και εφαρμογών μεταξύ διαφορετικών clouds, η διαχείριση των υποδομών και η εφαρμογή μιας πολιτικής φιλικής προς το περιβάλλον, είναι θα λέγαμε οι τίτλοι άρθρων για τα οποία θα μπορούσαν να γραφτούν δεκάδες σελίδες.

Hybrid Cloud the Greek way

Η ελληνική νοοτροπία σε συνδυασμό με το μέγεθος των τοπικών επιχειρήσεων, διαμορφώνουν μια αρκετά διαφορετική εικόνα στην υλοποίηση hybrid clouds. Με μεγάλη ευκολία ο εργαζόμενος μιας ελληνικής επιχείρησης χρησιμοποιεί το google docs ή το dropbox για να κάνει τη δουλειά του, αλλά όταν η χρήση public cloud υπηρεσιών ανάγεται σε στρατηγικό επίπεδο, η κατάσταση είναι διαφορετική. Ένα από τα διεθνή προϊόντα που έχει βάλει την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη του public cloud είναι το Office 365 της Microsoft.

netweek (T. 421)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο καιρός στην Πιερία

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα τηλεόρασης