Το φως της δημοσιότητας βλέπουν καθημερινά συγκλονιστικές ιστορίες κακοποίησης ανηλίκων παιδιών μέσα στην ιδία την οικογένεια. Ιστορίες που προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό, που δεν μπορεί να χωρέσει η πιο νοσηρή φαντασία. 

Η περίπτωση της Λερού είναι η τελευταία που αποκαλύφθηκε και μάλιστα η πιο ακραία για την ώρα στο πανελλήνιο. Δράστες οι γονείς και θύματα τα ανήλικα παιδιά τους. Οι λεπτομέρειες και το είδος της κακοποίησης είναι μόνο προς τέρψιν της περιέργειας και δεν μειώνουν αλλά ούτε προσδίδουν τίποτα στο γεγονός αυτό καθ' αυτό. 

 

Η κακοποίηση ενός παιδιού είναι ένα επαχθές έγκλημα πόσο μάλιστα όταν συμβαίνει μέσα στην οικογένεια, όταν ο τύραννος-βιαστής είναι ο φυσικός πατέρας και συνεργός η ίδια η μανά. Μια μάνα που δεν προστατεύει τα παιδιά της και τις περισσότερες φορές παίρνει το μέρος του σατράπη συζύγου, όταν οι περιπτώσεις αυτές φθίνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων. 

Παράλληλα με την περίπτωση της Λερού  έσκασε η δολοφονία του πατερά από το γιο στη Ζάκυνθο, επειδή βίαζε τις κόρες του, άλλη μια στον Έβρο που ο πατέρας εκτός από τις δυο κόρες του, βίαζε και τις... κατσίκες, ενώ η Εισαγγελία έδωσε στο φως της δημοσιότητας τη φωτογραφία ενός 88χρονου που κακοποιούσε ανήλικους.  Αυτές όλες οι περιπτώσεις  αναδεικνύουν μια βαθιά σήψη της ίδιας της κοινωνίας. 

Ο περίγυρος γνωρίζει και δεν μιλά. Αδιαφορεί, αποστασιοποιείται, κλείνει τα μάτια, στρουθοκαμηλίζει σαν να μην συμβαίνει τίποτα στον αγγελικό του κόσμο. Σοκάρεται δήθεν ανήξερη όταν η υπόθεση αποκαλύπτεται. Και μετά θέλει να μάθει όλες τις λεπτομέρειες, να αναθεματίσει και να ξορκίσει το κακό. 

Η μεγαλύτερη όμως αδυναμία είναι κύρια αυτής της ίδιας της Πολιτείας. Οι μηχανισμοί, η ίδια η δικαιοσύνη, οι κοινωνικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες  απ ότι διαπιστώνεται δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν επαρκώς τις περιπτώσεις αυτές. Και πόσες μάλιστα δεν θάβονται μέσα σε αρχεία λόγω ανεπαρκών στοιχείων ή πίσω από κλειστές πόρτες λόγω ελλιπών ελέγχων των κοινωνικών υπηρεσιών.  Αλλά ακόμα κι αν αυτές οι υποθέσεις αντιμετωπίσουν, οι μεγάλοι χαμένοι είναι τα ανήλικα θύματα. Η σωματική κακοποίηση θεραπεύεται, η ψυχολογική όμως; Στην καλύτερη περίπτωση θα καταλήξουν σε κάποιο ίδρυμα φιλοξενίας, ιδιωτικής πρωτοβουλίας, γιατί σε κρατικό επίπεδο και αυτός ο τομέας υστερεί. 

Σήψη, ίσως είναι μια βαριά λέξη όταν την αποδίδεις σε μια ολόκληρη κοινωνία, όμως κάθε πλευρά έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης. Με ευχολόγια το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται. 

Απαιτούνται δραστικά μετρά και άμεσα πριν είναι πολύ αργά.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο καιρός στην Πιερία

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα τηλεόρασης